"ยุนโฮ!....ชั้นหิวข้าวแล้วนะ ชักช้าชะมัด...เดี๋ยวให้ป๋าไล่ออกซะเลยนิ่!" ...เสียงหวานใสตวาดลั่นดังไปทั่วคฤหาสน์ด้วยความหงุดหงิด
"ขอประทานโทษครับคุณหนูแจจุง..."
"มัวชักช้าอยู่ได้...ทีตอนสอนหนังสือไม่เห็นยืดยาดอย่างนี้เลย!" ......
'คุณหนูนะคุณหนู ที่ช้านี่ไม่ใช่เพราะทำการบ้านให้ใครอยู่หรอกหรอ เฮ้ออ..' ชายหนุ่มคิดในใจ
ย่างเข้าวันที่ 5 แล้วสำหรับหน้าที่พี่เลี้ยงคุณหนูไฮโซลูกชายเจ้าของโรงแรมในเครือ 'คิม คอร์เปอเรชั่น' ของ จอง ยุนโฮ ที่อยู่ๆ ก็โดนเจ้านายเรียกมามอบตำแหน่งจาก 'หัวหน้าฝ่ายบัญชี' มาเป็น 'พี่เลี้ยงจำเป็น' ให้กันเพราะพี่เลี้ยงคนเก่าทนคุณหนูแจจุงไม่ได้ซะอย่างนั้น ครั้งแรกที่เจ้านายของเขาแนะนำคุณหนูแจจุงก็คิดว่าคงน่ารักเรียบร้อยอยู่หรอกนะ...
.......... แต่หารู้ไม่ว่ามันเป็นแค่ละครตบตาต่อหน้าป๊ะป๋าสุดเลิฟ ..........
"ยุนโฮฮฮฮ!!!! คิดอะไรอยู่เนี่ย...ชั้นเรียกหลายครั้งแล้วนะ!!!!" แจจุงวีนแตกเป็นรอบที่ร้อยของวัน
"คะ..ครับ.. คุณหนูมีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ..."
"เปล่า!! เรียกเล่นๆ ไปงั้นแหละ...ไม่มีไรทำ....เห็นนั่งเหม่อ" เสียงใสตอบหน้าตาเฉย
"..."
'ขอบคุณครับคุณหนู...ว่าแต่ไม่มีอะไรทำขนาดนั้นเลยหรอครับ??!!?'
"คุณหนูแจจุงครับ...ถึงร้านอาหารแล้วครับ.. " ..... ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่คนหล่อเรียก .....
"คุณหนูครั้บ...." ร่างสูงหันกลับไปมองที่เบาะหลัง และพบว่าคุณหนูแจจุงของเขานั่นหลับปุ๋ยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
'จะปลุกดีไหมหว่า...ปลุกแล้วเดี๋ยวหงุดหงิดวีนแตกอีกแน่เลย....ไม่ปลุกเดี๋ยวบอสก็รอนานอีก...'
"เฮ้ออ...ตอนเงียบๆ ก็น่ารักอยู่หรอกนะครับคุณหนู" ยุนโฮพูดออกมาเบาๆ.....
"นี่..ยุนโฮ... คุณช่วยพาแจจุงไปเดินเล่นหน่อยสิ นั่งอยู่เฉยๆ ฟังผู้ใหญ่คุยกันคงจะเบื่อสินะลูก....." คิม แทจิน ผู้เป็นพ่อของแจจุงสั่งยุนโฮ แต่ประโยคหลังก็หันไปพูดกับแจจุงด้วยรอยยิ้ม เพราะคิดว่าที่ลูกชายหน้าบูดเพราะเบื่อที่ตนให้ความสำคัญกับผู้บริหารรายอื่นๆ มากไป
"เปล่าฮะป๊า...แจจุงไม่ได้เบื่อฮะ แจจุงฟังได้ ^^" ร่างบางรีบปั้นหน้ายิ้มประจบเอาใจบิดา
"ไม่เป็นไรหรอก ไปเดินเล่นกับยุนโฮเถอะ... อากาศกำลังดีเลย"
"ฮะ..ป๊า..." ร่างบางจำใจตอบตกลงเนื่องจากหมดคำจะเถียง ยุนโฮอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นท่าทีเถียงไม่ออกของร่างบาง
"ทำไมชั้นต้องมาเดินเล่นกับนายด้วยเนี่ยให้ตายเถอะ!!!" เสียงใสบ่นใส่พี่เลี้ยงจำเป็น...หลังจากที่พึ่งวีนใส่ตอนที่ยุนโฮปลุกเขาในรถ
ก็คนมันนอนไม่อิ่มนี่ !
"...."
"นี่...ยุนโฮ!!"
"ครับคุณหนู..."
"นายไม่รู้สึกรำคาญชั้นบ้างรึไง...นายทนอยู่กะชั้นไปเพื่ออะไรเนี่ย" แจจุงถามขึ้นมา
"ไม่หรอกครับผมทนได้^^"
"นายนี่ถึกดีเนอะ...ถึกยังกะหมีเลย คิคิ" แจจุงหัวเราะออกมาเบาๆ ในขณะที่ยุนโฮกำลังค้าง งง ...
.... เสียงหัวเราะครั้งแรกที่คุณหนูมีให้กับเรา...หน้าตาของคุณหนูตอนที่ไม่วีนทั้งๆ ที่ไม่หลับ และไม่ใช่ในขณะที่กำลังเฟ๊คใส่บอส ....
'บอสครับ ถ้าผมหลงรักลูกชายบอสผมจะผิดมั้ยคร๊าบบบบบบบบบ~~'
"ยุนโฮ รู้ไหม..."
"ครับ ?"
"นายเป็นคนแรกเลยนะที่ทนอยู่กับชั้นได้เกิน 3 วันเนี่ย...พี่เลี้ยงคนก่อนๆ ไม่มีใครทนได้เลยนะ"
"...."
"จริงๆ แล้วชั้นก็ไม่ค่อยชอบพวกพี่เลี้ยงพวกนั้นหรอก...ประจบประแจงป๋า...ประจบชั้นด้วยแหละ แต่ชั้นไม่ชอบพวกเฟ๊คอ่ะ เลยวีนใส่จนหนีหมดเลย"
"นายเป็นคนแรกที่ชั้นรู้สึกพอรับเป็นพี่เลี้ยงได้เลยนะเนี่ย ยุนโฮหมีอ้วน ฮ่าาๆๆ" มือเล็กทั้งสองข้างหยิกแก้มยุนโฮและหัวเราะตาหยีอย่างอารมณ์ดีจึงไม่ได้สังเกตใบหน้าคมที่เรื่อสีขึ้นน้อยๆ
"รับเป็นพี่เลี้ยงได้แต่ก็วีนใส่ทุกวันเหมือนเดิมเนี่ยนะ" ร่างสูงพูดกับตัวเองเบาๆ...แต่คนตัวเล็กดันหูดีได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
"ที่ชั้นวีนใส่เพราะชั้นต้องการทดสอบต่างหากเล่าว่านายจะทนได้มั้ย เหมือนคนก่อนๆ รึเปล่า...แต่ชั้นก็รู้แล้วล่ะว่านายไม่ใช่... เพราะงั้นที่ผ่านๆ มาก็ขอโทษนะ อย่าโกรธชั้นเลยนะ..." ร่างบางกล่าวขอโทษอย่างสำนึกผิด
"ครับ..ผมไม่โกรธคุณหนูหรอก...บอกแล้วไงว่ายุนโฮหมีอ้วนคนนี้ทนได้ ^v^"
"หมีเค้าเรียกเป็นตัว...ไม่ใช่คนน่ะ คุณหมีอ้วนตัวใหญ่ คิคิ"
"ครับคุณหนู ผมขอโทษครับ" ร่างสูงกล่าวขอโทษและแกล้งทำหน้านิ่งสำนึกผิด..... แต่แจจุงรู้หน่า !
"ไม่ต้องมาทำหน้าตาน่าสงสารเลย รู้ว่าแกล้งน่ะ...แบร่ ๆ " ร่างบางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พร้อมวิ่งหนีคุณหมีตัวใหญ่ ร่างสูงวิ่งตามไล่จับ...
"อ๊ะ!" แจจุงสะดุดก้อนหินทำท่าจะล้ม ใบหน้าหวานหลับตาปี๋รอรับความเจ็บปวด แต่แล้วก็มีมือมือหนึ่งมาฉุดเขาไว้ไม่ให้ล้ม...ด้วยแรงฉุดที่มากเกินไป ทำให้เขาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าของมือนั้นไปโดยปริยาย...
"เป็นอะไรไหมครับคุณหนู ?" ยุนโฮถามคนในอ้อมกอด แขนแกร่งเผลอกระชับอ้อมกอดเข้าไปให้แน่นขึ้น
"เอ่อ..." แก้มใสร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ...
"อ้ะ! ขอโทษครับ" ร่างสูงรีบปล่อยกอดอย่างลุกลี้ลุกลนเมื่อเห็นว่าตนอยู่ในท่าทางที่ไม่พึงปฏิบัติต่อนายจ้างอย่างยิ่ง
"คุณหนูเจ็บขามากไหมครับ เดี๋ยวผมไปเอากล่องปฐมพยาบาลจากทางร้านอาหารให้นะ คุณหนูรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ.."
"ไม่ต้องหรอกยุนโฮ..ชั้นไม่เป็นไร....ดูสิแผลก็ไม่มีซักหน่อยเห็นมั้ย^^"
"แต่..."
"นายไม่ต้องไปไหนหรอก...นั่งอยู่ตรงนี้กับชั้นซักพักได้ไหมยุนโฮ?"
"ครับ"
"ตั้งแต่หม่าม๊าเสียไป...ป๊าก็เอาแต่ทำงาน ไม่เคยมีเวลาให้ชั้นเลย ถึงป๊าจะพามาทานข้าวก็เถอะนะ แต่ทุกๆ ครั้งที่มาต้องมีลูกค้าของป๊าร่วมโต๊ะอยู่ด้วย ไม่เคยมีวันไหนที่เราสองคนพ่อลูกได้อยู่ด้วยกันทั้งวันเลย...ป๊าเอาแต่หาพี่เลี้ยงมาให้ชั้นเพราะกลัวชั้นจะเหงา แต่ป๊าก็ไม่เคยเข้าใจเลยว่าชั้นต้องการอะไร....ชั้นแค่ต้องการความรักจากป๊าเหมือนพ่อคนอื่นบ้าง..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเศร้าๆ ทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องหันมามองใบหน้าสวยด้วยความสงสาร
"คุณหนูแจจุง...ผมคิดว่าผมคงไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณนัก เพราะผมไม่เคยมีพ่อ...แต่วันที่ผมได้เข้ามาทำงานกับคุณหนูวันแรก ผมอิจฉาคุณหนูมากเลยนะที่บอสรักคุณหนูมากขนาดนี้ บอสท่านเป็นห่วงความรู้สึกของคุณหนูมากนะครับแม้ว่าท่านจะไม่สามารถหาเวลาอยู่กับคุณหนูได้เลยก็เถอะ.." ร่างสูงเล่าเรื่องเจ้านายของตนให้คนสวยฟัง
"เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ผมเอารายงานการบัญชีของบริษัทไปให้บอสดู บอสทำหน้าเครียดมาก แต่ไม่ใช่เรื่องการเงินของบริษัทหรอกนะครับ..."
"แล้วป๊าเครียดเรื่องอะไรหรอ?"
"เรื่องของคุณไงครับ"
"เห? เรื่องของชั้น? ชั้นทำอะไรผิดหรอ??"
"เปล่าครับ...บอสปรึกษาผมเรื่องคุณหนู ช่วงนั้นพี่เลี้ยงคนล่าสุดของคุณหนูก็พึ่งถูกไล่ออกไป บอสกลัวคุณหนูจะเหงา...แต่ก็กลัวว่าจะหาพี่เลี้ยงให้ถูกใจคุณหนู
ไม่ได้.......สุดท้ายบอสก็ต้องมาขอร้องให้ผมไปเป็นพี่เลี้ยงคุณหนูเนี่ยแหละครับ.." ยุนโฮเล่าให้แจจุงฟัง ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าสวยที่ยังมีสีหน้ากังวลใจอยู่เล็กน้อย
"..ชั้น เป็นเด็กไม่ดีใช่ไหมยุนโฮ....ป๊าต้องมาเครียดเพราะชั้น ทั้งๆ ที่ป๊าก็มีเรื่องงานให้เครียดอยู่แล้ว..." แจจุงกล่าว น้ำใสๆ รื้นขอบตา พร้อมจะไหลรินลงมาได้ทุกเมื่อ ผู้เป็นพี่เลี้ยงเมื่อเห็นดังนั้นก็นึกโกรธตัวเองที่ทำให้คนตัวเล็กต้องร้องไห้ มือแกร่งเกลี่ยเช็ดน้ำตาออกจากดวงตากลมโตอย่างออนโยน
"คุณหนูไม่ผิดหรอกครับ...บอสท่านรักคุณหนูมากนะครับ เพราะงั้นคุณหนูห้ามคิดถึงเรื่องที่บอสไม่รักอีกนะ.." ยุนโฮยิ้มบางๆ ให้คุณหนูแจจุงของเขา ร่างบางยิ้มตอบ
"อื้ม..ขอบคุณนะยุนโฮ นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้นเลยรู้มั้ย.."...ทั้งๆ ที่มีเพื่อนเยอะแยะแต่ชั้นกลับไม่รู้สึกสนิทใจกับใครสักคนนอกจากนายเลย ยุนโฮ...ทั้งๆ ที่พึ่งอยู่ด้วยกันไม่กี่วันแท้ๆ...ทำไมกันนะ?
"เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับคุณหนู..."
"นี่..เลิกเรียกแจจุงว่าคุณหนูซักที แจจุงอยากให้นับตั้งแต่นี้ไป...ยุนโฮจะอยู่กับแจจุงในฐานะเพื่อน ไม่ใช่พี่เลี้ยง...ได้ไหม?"
"เอ่อ...คือ.."
"หรือว่ายุนโฮรังเกียจแจจุง? ยุนโฮรังเกียจที่แจจุงเป็นเด็กไม่ดีใช่ไหม...ยุนโฮรังเกียจที่แจจุงเคยดื้อกับยุนโฮล่ะสิ..ยุนโ.." เสียงหวานใสสั่นเครือทำให้ร่างสูงต้องรีบพูดอะไรออกมาซักอย่างก่อนที่แจจุงจะร้องไห้หนักไปกว่านี้
"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ..ผะ..ผม..ยุนโฮไม่ได้รังเกียจแจจุง...ยุนโฮแค่กลัวว่าบอสจะว่าเอานะแต่ถ้าแจจุงอยากให้เป็นยุนโฮก็จะเป็นเพื่อนกับแจจุงนะครับ ไม่เอานะครับ แจจุงไม่ร้องนะ.."
"จริงๆ นะ ยุนโฮเป็นเพื่อนแจจุงแล้วนะ เย่ๆ ~ ดีใจจังเลย แจจุงได้คุณหมีอ้วนมาเป็นเพื่อนแล้ว แจจุงขอกอดคุณหมียุนโฮหน่อยนะ.......อืม..กอดแล้วอุ่นกว่าน้องหมีที่บ้านอีกแฮะ ฮ่าๆ" ร่างเล็กถลาเข้าไปกอดร่างสูงเหมือนเด็กๆ มือบางแอบจิ้มพุงคุณหมีอ้วนสองสามทีแล้วก็หัวเราะออกมา...ยุนโฮลอบมองร่างเล็กในอ้อมกอดและยิ้มน้อยๆ เมื่อได้รับรู้ว่าร่างบางไม่มีอคติ
กับเค้าแล้วจริงๆ
คฤหาสน์ตระกูลคิม...
"ยุนโฮ..." เสียงหวานเอื้อนเอ่ยเรียกพี่เลี้ยงที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนสนิทไปแล้ว
"ครับ?"
"คืนนี้ยุนโฮนอนกับแจจุงนะ.."
"O_o อะไรนะแจจุง?!?" ร่างสูงเผลอขึ้นเสียงด้วยความตกใจ
"ทำไมต้องทำเสียงดุขนาดนั้นเล่า...ยุนโฮนอนกับแจจุงนะ น๊าา.. ยุนโฮนะ..แจจุงเหงา..." ใบหน้าคมร้อนผ่าวน้อยๆ ที่ร่างบางทำเสียงอ้อนไม่พอ ยังมาเกาะแขนของเขาแน่นอีก...
"เอ่อ..ก็ได้ครับ ถ้างั้นแจจุงขึ้นไปอาบน้ำรอยุนโฮก่อนนะครับ เดี๋ยวยุนโฮไปสั่งนมร้อนกับขนมให้นะ" คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ แล้ววิ่งเขย่งก้าวกระโดดไปยังห้องตัวเองอย่างร่าเริง ยุนโฮเดินไปสั่งของว่างและนมร้อนกับแม่ครัวและถือไปให้ร่างเล็กบนห้อง
"ก๊อก ๆๆ ... แจจุงครับ..." มือแกร่งเคาะประตูพร้อมกับเสียงทุ้มที่ร้องเรียกอยู่นอกห้อง...แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ.....
"แจจุงครับ... นี่ยุนโฮนะ ขอยุนโฮเข้าไปหน่อยได้ไหม" ...ยังไม่มีเสียงตอบรับจากแจจุงเช่นเคยจนร่างสูงเริ่มเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรไม่ดีกับร่างบางหรือเปล่าจึงรีบเปิดประตูเข้าไปดู...
"แจจุงง !!" ร่างสูงรีบพุ่งเข้าไปในห้องนอนคนตัวเล็ก.......แล้วก็ถอนหายใจออกมาเมื่อสาเหตุที่แจจุงไม่ตอบเพราะว่าคนตัวเล็กนั้นหลับไปแล้ว...
"อืม...มาแล้วหรอยุนโฮ...มานอนด้วยกันสิ..." แจจุงที่รู้สึกตัวจากเสียงของยุนโฮ มือบางขยี้ตาเล็กน้อยก่อนที่จะกวักเรียกคนตัวสูงให้เข้ามาหาตน
"งั้นแป๊บนึงนะแจจุง..." ยุนโฮทำท่าจะเดินออกไปจากห้องแต่มีเสียงหวานรั้งไว้เสียก่อน
"จะไปไหนอ่ายุนโฮ?"
"ก็ไปเอาผ้ามาปูนอนไงครับ"
"แจจุงหมายถึงมานอนด้วยกัน...บนเตียงนี่..." ใบหน้าหวานจ้องร่างสูงตาแป๋ว.....ยุนโฮใจเต้นตึกตัก เขาพยายามควบคุมสติไม่ให้คิดอะไรเกินเลยจากคำพูดของคนสวย...
"แต่...."
"ยุนโฮพูดแล้วนะ จะผิดสัญญาแจจุงหรอ..."
"เปล่าครับ นอนกันเถอะนะแจจุง" ร่างสูงตัดบทและขึ้นไปนอนข้างๆ ร่างบาง...เพราะยุนโฮนอนหันหลังให้แจจุง แจจุงจึงไม่รู้เลยว่าหน้าของยุนโฮตอนนี้แดงแค่ไหน...
.....และยุนโฮก็ไม่ได้รับรู้เลยว่าคนที่นอนตรงข้างๆ นั้นเสียงหัวใจเต้นดังไม่แพ้กัน.....
"แจจุงครับ...ตื่นได้แล้วนะ.." ร่างสูงปลุกคนตัวเล็กที่จู่ๆ มานอนกอดเอวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...
"อืม...สิบนาทีน้า..." กล่าวอ้อนพร้อมเอาใบหน้ามาถูๆ ไถๆ แผ่นหลังเขาอีกซะด้วยนะคนสวย...
"ไม่เอานะแจจุง ถ้าไม่ตื่นยุนโฮโกรธแจจุงจริงๆ ด้วยล่ะ" ยุนโฮรีบขู่ก่อนที่จะระงับอารมณ์ของตัวเองไม่ไหว
"อ๋า..ตื่นก็ได้ ~ ฮ๊าวว ~~" ได้ผล...
"รีบอาบน้ำนะครับ..วันนี้ยุนโฮจะพาแจจุงไปเที่ยวดีไหม?"
"จริงหรอ เย่ๆ ~ ไปเที่ยวไหนอ่ะ"
"แล้วแต่แจจุงเลย..^^"
"งั้น...แจจุงอยากไปเที่ยวห้างล่ะ ไปดูหนัง ซื้อของด้วย นะๆ" ดวงตาหวานเป็นประกายตื่นเต้น...
"ครับผม..เดี๋ยวยุนโฮพาไป รีบอาบน้ำล่ะ"
"เย้~รักยุนโฮจังเลย จุ๊บ.." ร่างบางกระโดดกอดคอร่างสูงและจุ๊บแก้มยุ้ยๆ ของยุนโฮไปเบาๆ 1 ที แล้วจึงเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ... โดยหารู้ไม่ว่าร่างสูงได้ยืนแข็งเป็นหินเรียบร้อยแล้ว.....คำพูดของร่างบางที่แม้จะรู้ว่าไม่ได้ตั้งใจพูดออกมาอย่างจริงจัง แต่เขาก็ไม่สามารถบังคับใจให้เลิกคิดเข้าข้างตัวเองได้เสียที.....
....ยุนโฮก็รักแจจุงครับ....
"ดูหนังสนุกไหมครับ?" ร่างสูงถามร่างเล็กที่เดินข้างๆ แจจุงพยักหน้าแล้วยิ้มให้น้อยๆ ทั้งสองเดินคู่กันไปอย่างเงียบๆ จนในที่สุดแจจุงก็พูดขึ้นมา...
"แจจุงอยากกินไอติมอ่ะ" ร่างบางบอกชายหนุ่ม ยุนโฮกล่าวตกลง
"งั้นปะ.." แต่แล้วร่างสูงก็ต้องหยุดลงเมื่อมีร่างเล็กๆ ของคนบางคนพุ่งเข้ามากอดเขากลางห้าง
"ไฮ! ดาร์ลิ้ง ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะยุนโฮ" หญิงสาวกล่าวทักทายร่างสูงพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าไปอีก
"อะ!..เจส...คือผม..." ยุนโฮพยายามแกะมือบางออก..
"อะไรกันคะ เจสมาทั้งทีคุณไม่ดีใจเลยหรอ ใจร้ายจังน๊า"
"ดะ...เดี๋ยว.. เจสครับ ปล่อยเถอะนะ..."
"แหม ดาร์ลิ้งคะ..ทีเมื่อก่อนก็กอดเจสอย่างนี้อยู่บ๊อยบ่อย จะเขินทำไมเนี่ย..ฮิฮิ" ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คำพูดของหญิงสาวทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของใครบางคนเจ็บปวดเหลือเกิน..เจ็บ...จนอยากจะหนีไปจากที่นี่...
"งั้นแจจุงไปล่ะ ตามสบายนะยุนโฮ..."
"เดี๋ยวก่อนแจจุง !" เสียงทุ้มกล่าวรั้งร่างบางไว้ มือหน้ายังพยายามแกะมือของหญิงสาวออกจากตัว
"แจจุงกลับเองได้ไม่ต้องห่วงนะ...." เสียงหวานใสสั่นเครือ แจจุงรีบเดินหนีออกไปจากบริเวณนั้นอย่างเร็วที่สุด...
ขาเรียวยังคงก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง...คู่รักหลายคู่ต่างมาจับจองพื้นที่แห่งนี้ บ้างก็นั่งเอนซบกัน บ้างก็ให้อาหารปลาที่ริมบ่อ...ทุกคู่ดูท่าทางมีความสุขกันมาก...ร่างบางคิดในใจก่อนที่จะเลือกนั่งพิงต้นไม้ต้นหนึ่ง ใบหน้าหวานซบลงกับเข่าของตัวเองแล้วเริ่มร้องไห้...
คิม แจจุง...นายจะร้องไห้ทำไม....
ทำไมนายต้องเสียใจเวลาเห็นยุนโฮกอดกับคนอื่นด้วย....
ในเมื่อยุนโฮ...ก็แค่เพื่อนนายไม่ใช่หรอ...
ใช่....ยุนโฮเป็นเพื่อนแจจุง....
แจจุงเป็นได้แค่เพื่อนของยุนโฮ....
เป็นเพื่อน ที่ตอนนี้กลายเป็น 'คนนอก' ไปแล้ว....
ผิดไหม....ที่แจจุงจะร้องไห้และอ่อนแอได้ขนาดนี้....
ผิดไหม....ที่แจจุงจะหวงยุนโฮ....
ผิดไหม....ที่แจจุงอยากให้ยุนโฮกอดแจจุงคนเดียว.....
"แจจุง!! แจจุงครับ!! แจจุงอยู่แถวนี้ไหม ... แจ..!!" เสียงทุ้มร้องตะโกนหาร่างบางไปทั่วสวนสาธารณะ และก็ต้องหยุดลงเมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งหลับอยู่ใต้ต้นไม้ ยุนโฮรู้สึกชาที่ใบหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นคราบน้ำตาอยู่
บนหน้าของแจจุงเต็มไปหมด ร่างสูงค่อยๆ ช้อนคนตัวเล็กขึ้นมา แล้วพาขึ้นรถกลับบ้าน
คฤหาสน์ตระกูลคิม...
"อืม..ยุนโฮใจร้าย..ฮึก!" ร่างเล็กๆ บนเตียงละเมอออกมาทำให้ร่างสูงที่กำลังจะออกไปจากห้องนี้หยุดชะงัก ยุนโฮก้าวเข้าไปนั่งข้างๆ เตียงของแจจุงพลางจับมือนิ่มมากุมไว้ คนตัวเล็กที่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็รีบดึงมือออกจากการเกาะกุมของมือหนา
"แจจุงครับ...ยุนโฮขอโทษนะ...ยุนโฮไม่รู้ว่าแจจุงเป็นอะไร..ทำไมถึงต้องหนีหน้ายุนโฮ....แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร ยุนโฮก็ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ..." ร่างเล็กยังคงไม่พูดอะไร ตาคมเมื่อเห็นบุคคลอันเป็นที่รักของเขาไม่ยอมพูดอะไรกับเขาอีกเลยอย่างที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาต้องได้ยินเสียงแจจุงวีนแตกแล้ว...แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือความเงียบจากแจจุง....
"ถ้ายุนโฮทำให้แจจุงอึดอัดใจ...ยุนโฮก็จะไปครับ...." ตาคมฉายแววหมองเศร้า ร่างสูงเตรียมลุกออกไปจากห้อง แต่แล้วก็มีมือๆ หนึ่งรั้งเขาไว้...
"ฮึก..ยุนโฮ...แจจุงถามยุนโฮอย่างหนึ่งได้ไหม....แจจุงขอให้ยุนโฮตอบมาตามความจริงนะ..."
"ครับ....ยุนโฮจะตอบแจจุงนะ"
"ยุนโฮเคยรักแจจุงบ้างไหม...?"
"รักสิครับ..."
"รักแบบไหนล่ะ"
"แจจุงครับ...ถ้าแจจุงรู้คำตอบของยุนโฮแล้ว...ยุนโฮก็ไม่รู้หรอกนะว่าแจจุงจะรับมันได้ไหม....ยุนโฮกลัวว่าถ้าแจจุงรู้แล้ว แจจุงจะหลบหน้า ไม่คุยกับยุนโฮไปตลอดชีวิตเลย...."
"ผู้หญิงคนนั้นสินะ..."
"เห? เจสทำไมหรอครับ?"
"ก็คนที่ยุนโฮรักไง...แจจุงไม่ว่าอะไรยุนโฮหรอกนะ ..ฮึก...ยุนโฮไม่ต้องห่วงหรอกนะ แจจุงจะไม่หลบหน้ายุนโฮ...เราจะเหมือนเดิม...ไม่ว่าคำตอบของยุนโฮจะเป็นอะไรก็ตาม..."
"แจจุงครับ...ยุนโฮผิดไหม...ถ้ายุนโฮจะบอกว่ายุนโฮรักแจจุง...รัก..แบบคนรัก.."
"ฮึก..ฮืออ..."
"แจจุง! ยุนโฮขอโทษถ้าคำตอบของยุนโฮมันจะทำให้แจจุงรู้สึกแย่ขนาดนี้....ลืมมันซะนะครับ...เรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิมเถอะนะ..."
"ฮือออ....ยุนโฮหมีอ้วน...ฮือ...แจจุงรักยุนโฮหมีอ้วน....แจจุงอยากเป็นแฟนกับคุณหมีอ้วน...ฮือออ" เสียงหวานใสปล่อยโฮออกมา ร่างบางตัวโยนด้วยแรงสะอื้น
"แจจุงรักยุนโฮหรอครับ?!!? นี่ยุนโฮฟังไม่ผิดใช่ไหม?!?" ร่างสูงกล่าวออกมาด้วยความดีใจ พร้อมรวบตัวคนตัวเล็กเข้าไปกอด
"ฮือออ...นอกจากจะอ้วนแล้วยังหูตึงอีกนะคุณหมี.....แจจุงรักยุนโฮ! ได้ยินหรือยัง?!? ฮืออ.."
"ครับ...ยุนโฮได้ยินแล้วครับ...แจจุงจะร้องไห้ทำไมเนี่ย ฮึ? เดี๋ยวคุณหมีอ้วนไม่รักน้า"
"ก็แจจุงดีใจนี่.....ฮึก!..แจจุงหยุดแล้วก็ได้...ยุนโฮอย่าทิ้งแจจุงไปไหนนะ.."
"ครับ...ยุนโฮจะไม่ทิ้งแจจุงไปไหน จะอยู่กับแจจุงตลอดไปเลยนะ ^^.."
"จริงๆ นะ...แจจุงรักยุนโฮที่สุดเลย...แจจุงเป็นแฟนยุนโฮแล้วนะ..เพราะงั้น ยุนโฮห้ามไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอีกนะ แจจุงไม่ชอบ..." ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองคนรักแล้วก็ต้องหน้าแดงและรีบก้มลง เมื่อริมฝีปากของเขากับยุนโฮอยู่ใกล้กันมาก...มากจริงๆ
"เมื่อตอนกลางวันที่หนีหน้ายุนโฮเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม? ฮึ? " จมูกโด่งสูดความหอมจากกลุ่มผมนุ่มของคนตัวเล็กเบาๆ
"อื้ม..ก็แจจุงไม่ชอบนี่....แจจุงไม่อยากให้ยุนโฮกอดใคร อยากให้ยุนโฮกอดแจจุงแค่คนเดียว..."
"ยุนโฮสัญญาครับ...ว่ายุนโฮจะรักแจจุงคนเดียว...จะให้แจจุงกอดได้แค่คนเดียว...จะอยู่ข้างๆ แจจุงตลอดไป" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น
ใบหน้าคมก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างอ้อยอิ่ง ตาหวานหลับลง ก่อนที่ปากได้รูปจะเลื่อนมาสัมผัสกับริมฝีปากสีเชอร์รี่ของแจจุง....เรียวลิ้นทั้งสองกระหวัดแลกความหอมหวานกันอย่างไม่รู้จักเบื่อ....ก่อนที่ใบหน้าหวานจะผละออกมากล่าวคำๆ หนึ่งที่ทำให้ร่างสูงต้องยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่.......
"แจจุงก็จะรักคุณหมีอ้วนของแจจุงตลอดไป....แจจุงรักยุนโฮที่สุดเลยนะ...."
